:*

Przyjaciele... ludzie do których chce się wracać. Którzy mimo upływającego czasu kiedy się nie widzimy piszą, tęsknią i czekają na powrót. Miło wiedzieć, że tacy ludzie są, nawet kilka tysięcy kilometrów ode mnie.

Nie zapomnę nigdy tegorocznego Opalu - dlatego, że mnie na nim nie było. Wszyscy szaleli pod sceną, czekając na wyniki, a ja byłam tak daleko... i jedyne co mogłam zrobić to czekać na wieści. Na szczęście przyjaciele nie zawiedli - informacje szły z pierwszej ręki, a ja tylko zestresowana czekałam na dalsze info. Mimo dzielącej nas odległości czułam ten sam stres, co Wy. A kiedy dostałam smsa o głównej nagrodzie (która powędrowała w nasze - a więc także i moje - ręce) miałam w oczach łzy - zarówno szczęścia, że nas docenili, jak i smutku - że nie mogę tego przeżywać razem z Wami.
A ostatnie parę dni... coraz więcej myślę o powrocie. I coraz bardziej tęsknię. A Wy mi w tym nie pomagacie ;) te kilka rozmów na GG... niby niepozorne, niby w jakiejś sprawie... ale jak dobrze jest wiedzieć, że ktoś tęskni, cieszy się że już wracam. Ja też się cieszę, coraz bardziej! Bo chociaż Cypr jest rajską wyspą, to jednak czegoś mi brakuje - Was!

A wracam już 13 lutego - cóż za piękna data ;)
Dziękuję wam za to, że ciągle jesteście! Do zobaczenia (mam nadzieję) na zimowiskach!

Ps. Wilgi, skoro czytacie - to może skomentujecie;> :)